Nanotechnogie, ofte de wetenschap van het allerkleinste, is nog zo’n telg van de moderne wetenschap, die voor gewone stervelingen niet weggelegd lijkt. En die daardoor alleen al bedreigend overkomt. Zal die nanotechnologie inderdaad de toekomst van de wereld, vooral dan van de geneeskunde, veranderen? Als we George Whitesides moeten geloven, dan is dat ongetwijfeld het geval. Misschien moeten we de evolutie van die wetenschap wat meer in het oog houden (figuurlijk dan)!
Als je hier leest wat de Verlichting voor Groot-Brittannië en de rest van de wereld heeft betekend, dan weet je dat we in deze tijd een nieuwe verlichting nodig hebben. Dat wil zeggen: verstandige mensen, die inzicht hebben in de ware noden van hun tijd, en dat inzicht kunnen verbinden met praktische oplossingen.
Voor het milieuvraagstuk lijkt me dat de eerste en meest noodzakelijke vereiste, en het is daarom des te rampzalig en crimineel dat een aantal wetenschappers vandaag zich laten omkopen door grote bedrijven om de toekomst tegen te werken en alles op zijn beloop te laten, door bv. de klimaatverandering te ontkennen, of de verantwoordelijkheid van de mens te minimaliseren…
Vanmorgen vernam ik dat Tony Judt is overleden. Hij was een historicus, die naam maakte in de VS. Laatst hoorde ik een lovende recensie van zijn laatste boek: “Het land is moe. Verhandeling over onze ontevredenheid”. Moet ik zeker lezen!
Eén van de misdaden die Sadam Hoessein in Irak bedreef, was het droogleggen van de moerassen in het Zuiden. Daardoor beroofde hij een heel deel van de Arabische bevolking in dat gebied, de zo geheten Moerasarabieren, van hun broodwinning en bedreigde hij hun voortbestaan. De Moerasarabieren hadden de onvergeeflijke fout begaan een sjiitische opstand te steunen en moesten gestraft worden, “drooggelegd”. Want je kent het wel, het verhaal van de vis en het water.
Een Irakees uit de VS heeft er zijn levenswerk van gemaakt dit moerasgebied weer zoveel mogelijk te herstellen. Een bijna onmogelijke opdracht, gezien de vervuiling en de onveiligheid in het Irak van vandaag. Hoe hij dat toch aanpakt, lees je in dit artikel.
Volgens de auteur van dit artikel zijn er in de huidige wereld twee naties die nog geloven in iets wat de andere al lang hebben ingezien, nl. dat oorlog en militair vertoon niet meer tot een ‘overwinning’ kunnen leiden. Zelfs een miskleun als de oorlog in Afghanistan, waar de laatste tijd elke maand meer soldaten sneuvelen (om van de burgers maar te zwijgen), kan de Amerikanen (nog) niet tot inzicht brengen. Waar is de tijd, dat we dachten dat dit met Obama zou veranderen?
Als je heel concreet wil weten in welke omstandigheden en met welk materiaal de Amerikanen daar in Afghanistan vechten, lees dan het relaas van Ann Jones, die het ‘geluk’ had met hen mee te kunnen trekken…
Apitchatpong Weeresathakul, dat is de onmogelijke naam van de Thaise cineast, die de gouden palm won in Cannes dit jaar. Het interview met hem geeft een interessant beeld van de strijd die in de afgelopen weken gewoed heeft in Bangkok en in heel Thailand. Er is werkelijk niets nieuws onder de zon…
Nu rechts een klinkende overwinning heeft behaald in Hongarije, staan we weer voor de vraag: wat moet er hier en daar gebeuren om te vermijden dat Oost-Europa weer achter een ander soort ‘ijzeren gordijn” verdwijnt? Er wordt door de geïnterviewde , de Hongaarse schrijver Peter Nadas, een nogal dringend beroep gedaan op ‘Europa’ om Hongarije weer op de been te helpen, maar wie zal hier in West-Europa daarop ingaan? Frankrijk en Duitsland, de landen die in de kijker komen, zitten zelf met torenhoge problemen opgescheept.
Ach, een boeiende maar ook vermoeiende tijd…
In het licht van wat de laatste tijd de katholieke kerk overkomt, is de bespreking van Peter Stanford van een boek van Cole Moreton over het lot van de Anglikaanse kerk in Groot-Brittannië wel interessant. Het boek is de getuigenis van een man, die het de laatste veertig, vijftig jaar allemaal heeft meegemaakt. Het getuigt van de uiterste verwarring en complexiteit van de moderne wereld, waarin de vaste traditionele waarden hun impact verloren schijnen te hebben. Zijn wij hier bij ons gedoemd hetzelfde mee te maken?
Een paar dagen geleden las ik het laatste nieuws over de schandalen in de katholieke kerk. Richard Dawkins overweegt om de paus voor het gerecht te slepen.
We hebben in de geschiedenis van de pausen veel meegemaakt, maar we hebben moeten wachten tot vandaag, voor het ondenkbare denkbaar werd. Een internationaal recht, dat geldt voor iedereen, de armen en de rijken, de machtelozen en de machtigen.
Het commentaar van Monbiot is eens te meer helder en ruim. Niet enkel de paus moet zich verantwoorden, ook al diegenen die op een schandalige manier aanslagen plegen op de natuur, om van de leiders van Israël maar te zwijgen in hun niets ontziende behandeling van de Palestijnen in Gaza.
We leven in een moeilijke maar boeiende tijd…
Wat is er gaande in Amnesty International? Heeft A.I. zijn eigen reden van bestaan vergeten of verloochend? Een tijdje geleden heeft Gita Sahgal, hoofd van het departement Gender van A.I. de samenwerking van Amnesty met een gewezen Guantanamo-gevangene, Moazzem Begg, die terug in Groot-Brittanië allerlei volgens haar bedenkelijke standpunten innam, een vergissing genoemd en werd daarom ontslagen uit de organisatie.
In het artikel van Christopher Hitchens kan je te weten komen wat er juist is gebeurd, welke ideeën in het hoofd van die moslim rondspoken en waarom dit volgens de auteur een verraad is aan de eigen oorsprong en filosofie van de fameuze organisatie.
De discussie speelt zich af in Groot-Brittannië. Maar zou het niet goed zijn dat A.I. in de lage Landen wat uitleg geeft bij die eigenaardige sprongen die AI in zijn land van oorsprong lijkt te maken?
Laatste nieuws: het kabinet in Nederland valt nav de kwestie Afghanistan: de PVDA wil dat de Nederlandse soldaten het land tegen eind 2010 verlaten hebben; de CDA en CU willen ingaan op de vraag van de NAVO om de troepen daar langer te houden. De reden voor de houding van de PVDA: de oorlog is uitzichtloos. En dit terwijl juist in deze dagen een groots offensief de Taliban uit de provincie Helmond wil verjagen! Hoezo uitzichtloos?
Met het artikel van Paul Rogers kunnen we misschien even virtueel het oorlogsterrein opgaan en zien in welke mate deze oorlog inderdaad uitzichtloos is.
Voor die mensen, die denken dat België kampioen is in het improviseren van politici om een aantal dringende problemen zoals pensioenregeling opgelost te krijgen (verlenging van de verplichting te werken tot over de 65 jaar, vermindering van de pensioenen, aanvullende pensioenen enz.), moet dit artikel maar even lezen. Het gaat er in onze tweede vaderland blijkbaar even erg aan toe.
Er moeten inderdaad dringend globale veranderingen in gang gezet worden, om het ’systeem’ te redden. En dan spreken we nog niet over de relatie met de rest van de wereld, en met de problemen van de opwarming van de aarde en de voetafdruk van ons, verwende Westerlingen…
